حکایت...

دوش در بزم چای شبانه، از یاران یکی، پریشان نقلی بازگفت از وب سایتی خودی، نه از آنان که بیگانه اند و هرچه گویند هیچ نیست، که آمار طلاق در تهران چنان است و چنین و مرا درد جامعه چنین کرده است و چنان و دل خونین دارم از احوال مردم. حکایت وی مرا فکر آشوب کرد و دیر شب پی دروغ و راستی خبر، دیده بر چند خبر سرا گرداندم و کاشف آمد که آری ، راست است و آنقدر راست که مجلس خوش نشین هم دل بیمناک شده و حکم به بررسی داده است. و به حق بایسته است این کار، که چگونه می شود از هر چهار وصل یکی فصل می شود؟!
پی چرایی شدم، دیدم که همه و همه کس هرچه به ذهن آمده گفته، دلایل جسته و راه نمایان ساخته است. که راحتی جدایی توافقی، مسائل جنسی و ناتوانی و نهایتا مسائل اقتصادی و اجتماعی عوامل اصلی اند و راه، آموزش های رایگان و ممانعت از طلاق توافقی است. که به زعم ایشان زندگی هرچه تلخ، به ز فزونی آمار! اندیشه راه بر خواب بسته بود، از این اوستا را تورق می کردم که در موخره اش به این برخوردم « حکایتی منقول در مثنوی مولانا جلال سخت مشهور است و نقلش بالتمام ضرورت ندارد. اشاره ای بس. قصه ی کسی است که در یاری بکوفت. گفت کیستی؟ گفت منم. گفت چون تویی درت نگشایم. که کسی از یاران را نشناسم که من باشد.

گفت من، گفتش برو هنگام نیست.
بر چنین خوانی مقام خام نیست.
چون منی در تو هنوز از تو نرفت،
سوختن باید تورا در نار تفت!

باری آن یار برفت و سالی در سفر و سیاحت آفاق و انفس بود. و منی از سر بنهاد و باز گشت و دیگر بار در بکوفت.

بانگ زد یارش که بر در کیست آن؟
گفت بر در هم تویی ای دلستان!
گفت اکنون چون منی، ای من درآ،
نیست گنجایی دو من در یک سرا!
چون یکی باشد همه، نبود دویی،
هم منی برخیزد آنجا، هم تویی!